renew
regret
reply
revolution
revise

ในหนึ่งปีมี 365 วัน คนเรามีโอกาสทำอะไรที่ผิดพลาดอย่างน้อยปีละ 365 หน และมีโอกาสแก้ตัวอย่างน้อย 365 ครั้ง แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะต้องทำผิดพลาดกันทุกวัน
ผ่านมา 264 วันแล้ว ยังไม่ได้ มีโอกาสทำอะไรผิดพลาดทุกๆวัน (เท่าที่จำได้) นั่นเป็นเพราะยังไม่คิดจะทำอะไรเป็นจริงเป็นจังซักอย่างละมั้ง เสียดายวันที่ผ่านๆมา
จะใช้ 101 วันที่เหลือแก้ตัว และตั้งใจทำสิ่งดีๆให้กับชีวิตตัวเองดีมั้ยเนี่ย
พรุ่งนี้จะต้องเป็นวันที่ดี วันต่อๆไปก็เช่นกัน!

สงกรานต์ทั้งที แต่ไม่เคยได้เล่นสาดน้ำกะชาวบ้านเค้าบ้างเลย อยากไปเที่ยวเชียงใหม่จัง

เมื่อวันก่อนนู้นได้คุยกับอาจารย์ที่ปรึกษา เค้ากำลังจะเกษียณ ปีหน้าก็จะไม่ต่อสัญญากับมหาลัยแล้ว เค้าบอกว่าจะไปใช้ชีวิตบั้นปลายที่เชียงใหม่ เคยไปเที่ยวเมื่อตั้งแต่ทางด่วนโทลล์เวย์ยังสร้างไม่เสร็จแน่ะ แล้วก็หลงรักเมืองไทยเข้ามากๆ เค้าจะรู้มั้ยเนี่ยว่าประเทศเราวุ่นวายขนาดไหนแล้ว ขนาดเราอยากกลับบ้างยังคิดเลยว่าจะอยู่ยังไง ป่านนี้เศรษฐกิจไม่ค่อยดี ใครจะจ้างทำงานล่ะเนี่ย จะเอาที่ไหนกินน้อ

นับถอยหลังอีก เดือนเศษๆพ่อกับแม่ก็จะมาเยี่ยมแล้ว ตั้งแต่เรียนมาเค้าไม่เคยได้เห็นเลยว่าหน้าตาเมืองที่อยู่เป็นยังไง (เป็นเหมือนฉากตอนจบของเรื่อง Forrest Gump น่ะ ที่พระเอกนั่งรอรถเมลล์จะไปหานางเอกน่ะ เมืองนั้นเลย) งานแต่ละชิ้นที่เคยทำตั้งแต่สมัยเรียนม.ปลายก็เคยเห็นแค่ชิ้นเดียว จริงๆ
มาคราวนี้อยากให้เค้าภูมิใจหน่อย ว่าอยู่มาเองได้ตั้งห้าปีนะ โตแล้ว (เผื่อ อีกหน่อยกลับบ้านไปจะได้ให้ไปไหนมาไหนเองซักที)

ปีนี้รร.ที่เรียนมัธยมมาจะครบรอบสิบปีพอดี พอดีเราเป็นรุ่นแรกที่จบซะด้วย ไม่น่าเชื่อ สิบปีทำไมไวอย่างนี้ ถ้าจะต้องรวมรุ่นครั้งใหญ่หน่อยซะแล้วววว

คิดถึงเพื่อนๆ ทุกๆรุ่นนะ คิดถึงมากกกกกกก ไว้เรามานัดเจอกัน

วันนี้จะมาบ่น ไม่ได้อัพซะนานแล้วด้วย ช่วงที่ผ่านมายุ่งโคตรๆ
ขับรถไปกลับ Savannah - Atlanta เป็นว่าเล่น (ทำยังกะบ้านมีบริษัทขุดน้ำมัน เปลืองเหลือเกิน) จะบินไปก็ยังไงอยู่ เวลาโดนเรียกไปก็ฉุกละหุก ซื้อตั๋วเครื่องบินเวลาใกล้ๆวันบินเลยแพงเกินงบประมาณ ร่างกายผ่ายผอม เหนื่อยล้าจากการขับรถปลายอาทิตย์ และโหมงานหนักต้นอาทิตย์ ยังไม่มีทีท่าว่าจะสรุปเรื่องงานได้เมื่อไหร่ แต่ละบริษัทก็มีการเลือกคนไม่เหมือนกัน เรียกไปอยู่นั่นแหละ คุยก็แต่เรื่องเดิม ขับรถเนี่ยก็สนุกนะ แต่ถ้าเป็นเส้นทางเดิมทุกอาทิตย์ก็เบื่อและเหนื่อยน่าดูจะทนได้อีกนานเท่าไหร่น้อ...

เทอมสุดท้ายแล้วววววววว
จะหมดความเป็นนักศึกษาในอีกเดือนกว่าๆนี้แล้ว ตื่นเต้นจัง กลัวด้วยว่าจะมีปัญญาหาเลี้ยงตัวเองมั้ยเนี่ย ในขณะเดียวกัน จู่ๆอาจารย์ก็มาบอกว่า ควรจะเรียนต่อนะ ลงลึกไปในสายที่ถนัดนะ
อยากเรียนอยู่หรอกแต่...
ไม่มีงบประมาณแล้วอ่ะ
เฮ้ย! โดนเบรกจนได้ ทำให้คิดให้ฝันไปยิ่งกว่าเดิมอีก ไม่รู้จักพอซักที...

คนที่กรุงจัดงานปาร์ตี้เลี้ยงรุ่น พลาดอีกแล้ว อยากกลับบ้านจัง...